วัดใจ

หนิงชี วัดใจ ฉีหวนกง

         ฉีหวนกง เป็นกษัตริย์ที่มีชื่อเสียงในยุคโบราณของประเทศจีน ส่วนหนิงชี เป็นผู้มีความกล้าและสติปัญญา ในช่วงเวลานั้น หนิงชี ต้องการสมัครเป็นพวกพ้องของฉีหวนกง จึงหาโอกาสเข้าพบก่วนจุ้ง ก่วนจุ้งทดสอบสติปัญญาของหนิงชี จึงค้นพบว่า หนิงชี เป็นผู้มีสติปัญญา ก่วนจุ้งจึงเขียนจดหมายแนะนำหนิงชี บอกให้หนิงชีไปพบฉีหวนกง

         หนิงชีรู้ข่าวว่า ฉีหวนกง จะนำกองทัพเดินทางผ่านมา หนิงชีจึงรอคอยการมาของฉีหวนกง 3 วันต่อมา กองทัพฉีหวนกงก็ผ่านมา ในขณะนั้น หนิงชีรับจ้างชาวบ้านเป็นคนต้อนวัวมากินหญ้าที่เชิงเขา เมื่อเห็นรถของฉีหวนกงเข้ามาใกล้ หนิงชีจึงใช้ด้ามแส้เคาะเขาวัวเป็นจังหวะ พลางร้องเพลงด้วยเสียงอันดังว่า

นรก กับ สวรรค์

นรกกับสวรรค์

          ขุนนางผู้ใหญ่คนหนึ่งเดินทางไปกราบพระอาจารย์ไป๋อิน เพื่อเรียนถามว่านรกกับสววรค์มีจริงหรือไม่ หรือเป็นแค่จินตนาการอย่างหนึ่งเท่านั้นและถ้ามีจริง เขาก็หวังว่าพระอาจารย์จะพาเขาไปดูนรกกับสวรรค์ที่เป็นของจริงสักครั้งหนึ่ง

           ทันทีที่ถูกถาม พระอาจารย์ไป๋อิ่นก็ใช้วาจาหยาบคายที่สุดเท่าที่สมองจะนึกออกด่าขุนนางผู้ใหญ่เป็นชุด ทำเอาขุนนางผู้ใหญ่งงเป็นไก่ตาแตก

The voice of Happiness

The voice of happiness

         After Bankei had passes away, a blind man who lived near the master's temple told a friend :

         " Since I am blind, I cannot a person 's face, so I must judge his character by the sound of his voice. Ordinarily when I hear someone congratulate another upon his happiness or success, I also hear secret tone envy. When condolence is expressed for the misfortune of another, I hear pleasure and his satisfaction, as if the one condoling was really glad there was something left to gain in his own world.

ตรง หรือ เอียง

เทพกับมาร

          สมัยที่ท่านจ้งซิ่งยังเป็นเด็กวัดคอยปรนนิบัติท่านเต้าอู๋นั้น มีอยู่ครั้งหนึ่งท่านจ้งซิ่งยกน้ำชามาให้ท่านเต้่าอู๋ ท่านเต้าอู๋ชี้ไปที่ถ้วยน้ำชา แล้วถามว่า " ตรงหรือเอียง "

          ท่านจ้งซิ่งวางถ้วยชาลง ทำท่าเหมือนไม่ได้ยิน แล้วเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าท่านเต้าอู๋ ยืนนิ่งไม่พูดไม่จา ท่านเต้าอู๋ถามซ้ำอีกครั้งหนึ่งแต่เขาก็ยังทำหูทวนลม ท่านเต้าอู๋ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ได้แต่พึมพำว่า " เอียงยังไงก็เอียง ตรงยังก็ตรง "

          ท่านจ้งซิ่งส่ายหน้า พูดว่า " ข้าไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ท่านพูด "

รู้ และ ปฏิบัติ

ใครอันตรายกว่ากัน

         สมัยราชวงศ์หยวน มีกวีชื่อดังท่านหนึ่ง นามว่าไป๋อีจี้ ไป๋อีจี้ศึกษาเล่าเรียนและสอบแข่งขันจนกระทั่งได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองฟู่หยาง

         ไป๋อีจี้ชอบไหว้พระไหว้เจ้า ครั้งหนึ่ง เขาได้ข่าวว่าพระอาจารย์เต้าหลินเป็นอริยสงฆ์ที่น่าเลื่อมใส จึงเดินทางขึ้นเขาไปไหว้เต้าหลิน

         บนเขาเต็มไปด้วยป่ารกครึ้ม ภูมิประเทษสูงชัน แต่เมื่อไป๋อีจี้ เดินทางไปถึง เขากลับเห็นพระอาจารย์เต้าหลินนั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดไม้ที่สูงเสียดเมฆบนยอดเขาสูง

         ไป๋อีจี้พูดด้วยความห่วงใยว่า " ท่านอาจารย์ ท่านขึ้นอยู่บนยอดไม้แบบนั้น มันอันตรายนะขอรับ "

ความว่าง

โพธิ์เดิมไร้ต้น

         ท่านฮุ่ยเหนิง ( เว่ยหลาง ) พระสังฆปรินายกองค์ที่ 6 เป็นคนหลิ่งหนั้น ( ปัจจุบันคือมณฑลกวางตุ้ง ) บิดาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก ครอบครัวยากจนมาก จึงไม่มีโอกาสได้เล่าเรียนเขียนอ่าน ท่านเว่ยหลางต้องประกอบอาชีพตัดฟืนหาเงินมาเลี้ยงดูมารดา

         วันหนึ่ง ท่านเว่ยหลางเดินผ่านนิกายเซน ได้ยินคำสอนเข้าฟังจบก็บรรลุธรรม จึงตัดสินใจออกจากบ้าน เดินทางไปพบท่างหงเหริ่นพระสังฆปรินายกองค์ที่ 5 ซึ่งเป็นพระอาจารย์เซนที่มีชื่อที่สุดในขณะนั้น

         ตอนที่ทั้งสองพบกันนั้น มีบทสนทนาที่น่าสนใจตอนหนึ่ง ดังนี้

         " เจ้ามาจากใหน "